Сарала Өфөнән саҡырылған ҡунаҡ – китаптың мөхәррире, шағир, прозаик, «Ағиҙел» журналының баш мөхәррир урынбаҫары Әхмәр-Ғүмәр Үтәбай, Учалы яҙыусылар ойошмаһы ағзалары, авторҙың яҡындары, коллегалары, ауыл халҡы ҡатнашты. Авторға матур теләктәр, хикәйәләре буйынса фекерҙәр яңғыраны. Фәриҙә апайҙың хикәйәләрен күҙгә йәш алмайынса уҡып булмай, тип бүлеште тәьҫораттары менән килгән ҡунаҡтар. Һәр хикәйәһе йөрәккә үтеп инә, күңелдең иң нескә ҡылдарын сиртә, тигән һүҙҙәр һәр һөйләүсенең тиерлек телендә булды. Улар билдәле яҙыусы Әхмәр-Ғүмәр Үтәбайҙы ла ныҡ тәьҫирләндерә һәм бына нимә тип яҙа ул китаптың баш һүҙендә: «…Был юлдарҙы уҡығанда күҙ йәштәре үҙенән-үҙе тама. Бер яҡтан ҡарағанда, үҙ атаһына балаһы ундай һүҙҙәрҙе әйтергә лә тейеш түгел һымаҡ. Сөнки нимә генә булмаһын, уның алдында атаһы баҫып тора. Әммә Гөлнар хыялдағы атаһы менән ғәмәлдәге атаһының бер-береһенә оҡшамауын, ныҡ айырылыуын бер нисек тә кисерә алмайса, атаһына ҡаты бәрелә. Авторҙың барлыҡ хикәйәләрендә тиерлек ошолай күҙҙе сыландырыр ваҡиға-күренештәр тулып ята. Бигерәк тә «Күгәрсен әбей», «Ҡиммәтле ҡәбер ташы», «Алдашҡандар аҙаша», «Аҫрау», «Урау-урау юлдар аша» тигән хикәйәләре Фәриҙә Ситдиҡованың тормошто яҡшы белеүе хаҡында һөйләй...». Бер һүҙ менән әйткәндә, исем туйы бик йылы мөхиттә, ихлас аралашыу менән барҙы. Әхмәр Ғүмәр-Үтәбайҙың дәртләнеп гармунда уйнауын, халыҡ йырҙарын һуҙыуын тыңлау үҙе бер кинәнес, ғорурлыҡ тойғоһо уятты – ҡасан әле Үтәбай үҙе ураҙҙар өсөн гармун һуҙғаны бар?! Сығыштар араһында ауылдың һәүәҫкәр әртистәренән торған «Йәш йөрәктәр» театр коллективының Фәриҙә Ситдиҡованың хикәйәләренән өҙөктәр күрһәтеүе сараны тағы ла йәнләндереп ебәрҙе: халыҡ берсә көлдө, берсә күҙ йәштәрен һөрттө. Йыр-моң менән һуғарылған сара күңелдәрҙә яҡтылыҡ, яҡшылыҡ тойғолары ғына ҡалдырҙы. Фәриҙә Фәрмүт ҡыҙына ныҡлы һаулыҡ, ижади уңыштар теләйбеҙ!
