

Затлы йыһаз да юҡ бында,
Юҡ көмөш ҡалағың.
Сәләм биреп түргә үтһәм,
Мин хайран ҡаламын.
Ҡолас йәйә миңә киңлек, —
Асһам ишегеңде,
Күңел наҙлар киңлектәрҙән
Аҙан ишетелде.
Доға ҡылабыҙ ултырып.
Шөкөр, иҫән - һаубыҙ;
Иманлыға беҙ кәрәкбеҙ,
Иманһыҙға даубыҙ.
Тәүфиҡлы булһын балалар,
Иман бирһен Хоҙай.
Илдә именлек булһын да
Уңып торһон бойҙай.
Өҫтәлеңдәге ниғмәттән
Йәшәүгә көс арта;
Бәрәкәтле ризығың да
Ихласлығың тарта, —
Ашҡынып киләм был өйгә,
Тулам бәхет менән;
Нурҙар һибеп балҡый түрҙә
Терәк булып Ҡөрьән.